Στις μέρες μας καλούμαστε να μιμηθούμε κάτω από την υψηλή καθοδήγηση αυτών που ξέρουν… τον εύκολο δρόμο με το σύνηθες χολιγουντιανό happy end μέσω των θεαμάτων. Αυτό δεν έχει αφήσει απέξω το θέατρο, έτσι παρατηρούμε να πληθαίνει ο κόσμος που μη έχοντας άλλες διεξόδους ντύνεται την προβιά του ηθοποιού η του θεατή και πανέτοιμος βυθίζεται στο Όνειρο. Έτσι δικαιολογείται κατ αμέ τουλάχιστον η έξαρση που παρουσιάζει τα τελευταία χρόνια αυτή η κατά τα αλλά ευγενής τέχνη. Ως τέχνη λοιπόν το θέατρο δεν με άφησε ασυγκίνητο μιας και μου δόθηκε η ευκαιρία να παίξω με ένα από τα στοιχεία που την πλαισιώνει , αυτή της εσωτερικής άνευ λογικής πολλές φορές εκδοχή του τι είναι η ζωή και πως την αντιλαμβανόμαστε μέσα από τις χιλιάδες προσεγγίσεις της. Και μιας και η κοινωνία μας νοσεί βαρύτατα, νοσούν μαζί της τα συναισθήματα οι σχέσεις τα οράματα. Έτσι αντιλαμβάνομαι το θέατρο σαν ένα είδος τέχνης που θα έπρεπε να ασχολείται κυρίως με την θεραπεία τους. Με χαρά μου λοιπόν διαπίστωσα τα τελευταία επτά χρόνια που ως ερασιτέχνης ηθοποιός ασχολήθηκα με το θέατρο, ότι από την στιγμή που ξεκινήσαμε με την ομάδα μας πρόβες μέχρι και την μαγική στιγμή που φτάναμε σε μια παράσταση ένας παράλληλος κόσμος ζούσε και πρωτάκουστες θεραπευτικές δυνάμεις απελευθέρωναν τον Νου και το συναίσθημα μου. Και δεν ήταν όλα ρόδινα σε αυτό το παράλληλο σύμπαν ανακάλυπτα μέσα από τους ομογάλακτους συνοδοιπόρους χιλιάδες μικρά εγώ να αλληλοσυγκρούονται να εκμηδενίζονται να μιμούνται , γενικά μια κίνηση ζωής πολύ πιο γοργή από την συνηθισμένη , αυτό λοιπόν για μένα είναι το θέατρο μια γοργή πολλές φορές αλλοπρόσαλλη κίνηση ζωής που δεν προσπαθεί καθόλου να μιμηθεί την καθημερινότητα αλλά μπορεί και φτιάχνει καινούργια.
Ανδρέας